Poczytaj
10 ważnych zasad wychowywania dzieci według Janusza Korczaka
- Nie oczekuj, że twoje dziecko będzie takim, jakim ty chcesz żeby było. Pomóż mu stać się sobą, a nie tobą.
- Nie żądaj od dziecka zapłaty za wszystko, co dla niego zrobiłeś. Dałeś mu życie, jak on miałby ci się odwdzięczyć? Ono da kiedyś nowe życie, a jego dziecko następne.
- Nie mścij się na dziecku za swoje krzywdy, żebyś na starość nie jadł suchego chleba. Jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz.
- Nie patrz na jego problemy z wysoka. Życie daje każdemu według jego sił i możesz być pewien, że dla niego jest ono tak samo ciężkie jak dla ciebie, a może nawet i cięższe, gdyż nie ma jeszcze doświadczenia
- Nie poniżaj!
- Nie zapominaj, że najważniejsze spotkania człowieka to spotkania z dziećmi. Zwracaj na nie więcej uwagi — nigdy nie wiemy, kogo spotykamy w dziecku.
- Nie zamęczaj się, jeśli nie możesz czegoś zrobić dla swojego dziecka. Po prostu zapamiętaj: dla dziecka zrobiono za mało, jeśli nie zrobiono wszystkiego, co było możliwe.
- Dziecko to nie tyran, który zawładnie całym twoim życiem. To nie tylko ciało i krew. To drogocenna czara, którą życie dało ci do ochrony i rozpalenia w niej twórczego ognia. To uwłaszczona miłość matki i ojca, u których będzie rosnąć nie „nasze”, „własne” dziecko, ale dusza przekazana na przechowanie.
- Naucz się kochać cudze dziecko. Nigdy nie wyrządzaj mu tego, czego nie chcesz, by robiono twojemu.
Kochaj swoje dziecko takim, jakim jest — nieutalentowane, nieudane, dorosłe. Będąc z nim ciesz się! Chwile z dzieckiem to święto, które jeszcze u ciebie trwa.
Wprowadzenie zasad w życiu dziecka
Zarówno nauczyciele jak i rodzice zdają sobie sprawę z tego, że dziecko należy wychowywać już od najmłodszych lat. Od samego początku powinniśmy więc ustalać zasady i konsekwentnie ich przestrzegać. Musimy pamiętać, że bycie dobrym rodzicem w dzisiejszych czasach nie powinno skupiać się tylko i wyłącznie na rekompensowaniu dzieciom braku czasu poprzez obdarowywanie prezentami i uleganie kaprysom. Bycie dobrym rodzicem to przede poświęcanie mu uwagi, spędzanie z nim czasu, towarzyszenie w zabawie, ale także uczenie zasad i pokazywanie otaczającego go świata.
O czym powinniśmy pamiętać chcąc wprowadzić zasady w życiu dziecka?
RODZIC:
- wprowadzający zasady powinien być wzorem do naśladowania - jeżeli rodzic chce, żeby dziecko myło rączki po powrocie do domu, to też sam powinien je myć;
- powinien pamiętać o tym, że jeżeli wprowadza dziecku zasady " granice" powinien je wprowadzać zgodnie ze swoimi możliwościami . Jeżeli sam nie jest w stanie przestrzegać danej zasady jako dorosły człowiek to dlaczego dziecko ma ich przestrzegać;
- musi zdawać sobie sprawę z tego, że dzieci są świetnymi obserwatorami.
powinien być pewnego rodzaju przewodnikiem po świecie. To rodzic wie, co jest dobre, a co złe dla dziecka i to on ostatecznie na coś pozwala albo czegoś zabrania. Przykład:
„ Rodzic często pyta dziecka dlaczego pani w przedszkolu mówi, że nie sprząta po sobie zabawek, a często zdarza się tak, że w domu ich w ogóle nie sprząta bo ktoś go wyręcza” i sam rodzic to robi - nie ustala granic, a potem ich stosowania oczekuje od dziecka.
Rodzicu pamiętaj o :
- konsekwentnym reagowaniu na nieakceptowane zachowania, a nie w zależności od swojego nastroju i cierpliwości;
- zauważaj i doceniaj zachowania akceptowane i sukcesy dziecka nie tylko w fazie końcowej bo nie zawsze się coś uda, ale już podczas kolejnych etapów trwania wykonywanej czynności np.
„ zobacz jak świetnie sobie z tym poradziłeś/ poradziłaś” ;
„ małymi krokami na pewno dojdziesz to celu”;
„ jestem z Ciebie dumna”;
„ byłam przekonana, że się nie poddasz”;
- wyjaśniaj i mów o swoich oczekiwaniach ;
- ustalaj zasady i stawiaj granice nie tylko w sytuacjach, gdy dana „ granica” jest łamana, ale w każdym momencie spędzania swojego czasu z dzieckiem. Dziecko, gdy raz zobaczy, że ustąpiłeś/ ustąpiłaś będzie to skutecznie wykorzystywało;
- cierpliwie przypominaj ustalone wspólnie zasady. Przykład:
„ dlaczego porozrzucałeś zabawki?.
Czy pamiętasz naszą zasadę, że zabawki szanujemy i sprzątamy?. tu ważne jest przypominanie, gdyż nie zawsze dziecko pamięta o tych zasadach. W przedszkolu może to być Kodeks Zachowania Przedszkolaka;
- formułuj jasne krótkie komunikaty z odpowiednią intonacją głosu, ponieważ dzieci szybko wyczuwają na co mogą sobie pozwolić. Często nas testują i przy każdym naszym wahaniu próbują coś " wywalczyć " dla siebie;
- wysyłaj komunikaty spójne werbalnie i niewerbalnie;
- reaguj od razu na nieakceptowane przez Ciebie zachowania, a nie po upływie jakiegoś czasu.
Co rodzic powinien zrobić w przypadku, gdy dziecko łamie zasady, granice?
- wyrazić swój sprzeciw. Powinien powiedzieć i zasygnalizować, że nie zgadza się na konkretne zachowanie dziecka w danej sytuacji, a więc powinien użyć tzw. „ komunikatu ja”, który składa się z trzech części:
Ja czuję( jestem).. np. jestem smutna
Kiedy Ty ( wskazujemy na konkretne zachowanie drugiej osoby)
Ponieważ ( opisujemy jaki wpływ ma to na nas i nasze samopoczucie,
dlaczego wywołuje takie emocje np. „złoszczę się kiedy mnie ciągniesz
za włosy, ponieważ mnie to boli”;
- wyrażać swoje oczekiwania bez słowa" nie" np. „ puść moje włosy zamiast nie ciągnij mnie za włosy”. Przypomnieć zasadę np. „ pamiętasz zasadę, że nie wolno nikogo ciągnąć za włosy”. Do słów należy dodać działania np. odsunięcie ręki dziecka od włosów.
- wysyłać spójne komunikaty - tak by to co mówi było zgodne z tym jak mówi np. wyraz twarzy, powinien być stanowczy;
- dawać dziecku alternatywę . Pokazać dziecku, że można kogoś głaskać po włosach zamiast ciągnąć, albo jeżeli dziecko lubi za coś pociągać dać mu zabawkę gdzie będą frędzelki albo sznureczki;
- zakazywał, ale pamiętał też o istniejących możliwościach " alternatywach" np. „ po łazience nie biegamy, jeżeli chcesz możemy wyjść na dwór i tam pobiegasz”.
- powinien nie mnożyć zakazów bez potrzeby.
Zakazy i nakazy uczą dziecko jak ma żyć, wskazują co jest słuszne, a co nie. Musimy jednak pamiętać o tym, że dziecko nie przychodzi na świat z tą wiedzą.
Każdy rodzic i nauczyciel powinien mieć także na uwadze to, że dzieci będą nas sprawdzały swoim zachowaniem, postawą czy nadal nie wolno robić tego co zostało mu zabronione. Dlatego w całym tym procesie kluczową rolę odgrywać będzie z pewnością NASZA KOSEKWENCJA bądź jej brak.
Ucząc dziecko określonych norm i zasad zachowania, okazujmy mu szacunek, ponieważ to my w pierwszych latach jego życia jesteśmy dla nich autorytetem.
Dziecko, które będzie znało pewne ograniczenia i zasady będzie potrafiło odróżnić dobro od zła. Będzie także znało swoją pozycję w rodzinie i miało poczucie bezpieczeństwa.